Markets are conversations
Ik moet zeggen dat dit boek me wel bevalt. Het is prettige geschreven met veel voorbeelden en leest lekker vlot weg. Maar nog belangrijker is het dat de inhoud uitstekend is. Het rekent af met de topdown benadering van de marketeer van de klant, met het zenden van de communicatiespecialist met ontvanger. Het leert ons dat de consument met ons communiceert en dat dat belangrijker is dan andersom.
Dat geeft een nieuwe dynamiek, en zet de communicatiespecialist en marketeer in een nieuwe rol. Het past mooi in de gedachte van the Cluetrain Manifesto, ofwel Markets are conversations. We gaan en zijn continu in gesprek. Dat gesprek moeten we dus als communicatiespecialist en marketeer ook (gaan) voeren, faciliteren, observeren. We kunnen niet meer stil blijven zitten en ons afzijdig houden van het gesprek dat over ons merk plaatsvindt. We moeten weten waar dat gesprek over gaat, het faciliteren en meedoen. Privé doen we waarschijnlijk als consument volop mee aan het gesprek, nu nog als communicatiespecialist en marketeer.

Identificatie met het merk door middel van het gesprek
Het boek beschrijft ons als post-moderne nomades die zowel offline als online leven. We bereiden ons online voor, vragen offline en online om advies, vormen ons een mening in een gesprek offline en online en we laten ons niets meer “door de strot duwen”. We delen onze ervaringen met een merk zowel offline als online. Daarin spelen emotie en zelfexpressie de boventoon. We willen ons kunnen identificeren met het merk en zoeken naar mogelijkheden daar toe.
Menig bedrijf hanteert echter nog steeds de oude marketing trukendoos voor massacommunicatie en ziet nieuwe media als de techniek om makkelijk die massa te bereiken.
Maar daarbij gaan ze voorbij aan dat wat er werkelijk gebeurt, nl. dat mensen gelijkwaardig behandeld willen worden, zich graag will identificeren met een merk en co-creatie met het merk aan willen gaan. Ofwel codewoord voor adverteren: samen.

De Conversation Manager
De Conversation Manager observeert het gesprek, faciliteit en participeert. Maar wel op basis van authenticiteit en oprechtheid. De consument heeft feilloos door wanneer het om een marketingtruc gaat. De Conversatie Manager zorgt voor engagement en voor de mogelijkheid tot merkidentificatie. Hij faciliteert en participeert op basis van gelijkwaardigheid, oprecht en authenticiteit. In dit boek legt Steven van Belleghem uit hoe de consument is veranderd, hoe de adverteerder verandert naar Conversatie Manager en raadt hij aan Conversatie Management op te nemen in de bedrijfscultuur.

Het laatste stuk moet ik nog lezen en dat gaat over hoe je binnen 48 uur de verandering om een Conversatie Manager te worden kunt starten. Dat lijkt me heel boeiend! Ik zag trouwens dat er ook een handige website: Conversation Management is met veel presentaties.

The post Boek: De Conversation Manager appeared first on Hans ON Experience.

The post David Armano about Reinventing Social Media: About us, about People!! appeared first on Hans ON Experience.

Wow! Dit is een must-see. Hierin zitten nagenoeg alle trends op het gebied van nieuwe media en de veranderingen in de samenleving. Zoveel herkenbaars en zo compact weergegeven. Erg knap.
Duidelijk te zien is dat we weer terug gaan of liever vooruit gaan naar: de mens centraal. Dat was in het verre verleden al zo, maar we waren het even kwijt. Door nieuwe media komt het weer terug. Er zijn veranderingen op til, waarin het meer gaat om produceren of nog beter co-creatie dan consumeren. Want het Web dat zijn Wij! 

Ik beveel deze presentatie van David Armano dan ook van harte aan.

Via Upstream

The post The Micro-Sociology of Networks appeared first on Hans ON Experience.

The post PICNIC08: ubertrends appeared first on Hans ON Experience.

The post Kantelende scholen gaan uit van de individuele kracht van de leerlingen appeared first on Hans ON Experience.

“De analyses die Herman Wijffels ten beste gaf over de trends ‘modernisering (over de emancipatie van de burger en de hogere levensstandaard,grotere varieteit van wensen, grotere diversiteit in levensloop en taakverdeling binnen het gezin), ‘arbeidsmarkt’ (toenemend belang van kennis en relationele vaardigheden op de arbeidsmarkt) en ‘internationalisering’ (over de vorming van nieuwe collectiviteiten). Deze lijnen kom je in het regeerakkoord weer tegen.”

The post Kabinetsformatie: dienend leiderschap en dialoog appeared first on Hans ON Experience.

De integrale tekst van mijn stukje heb ik hieronder staan. Je kunt ook de pdf file downloaden.

De MENS centraal

Hiërarchieën en systemen worden ter discussie gesteld, wijsheid wedijvert met regels en liefde met angst. Leiderschap betekent niet langer dominantie, maar wijsheid.  We worden steeds minder geleid door kerk of staat, of door bedrijf of politiek, maar steeds meer door onszelf. Er is een collectief (onder)bewustzijn dat stuurt.

Op basis van wat ons gevoel ons zegt leren we bij. We proberen methodes en denkwijzen uit waarmee we de complexe problemen van vandaag te lijf kunnen gaan voor een betere toekomst. We waren ons gevoel even kwijt door de hang naar macht en controle. Ingegeven door het industriële tijdperk met zijn economische en financiële modellen.
Maar we willen nu verder. Als mens. Niet als een in een hokje gestopt fenomeen als klant of consument. Nee als totaal mens. Op weg naar zelfverwerkelijking. En daarvoor is creativiteit nodig en zoeken we naar andere middelen. De creërende mens breekt los of liever, leert bij. Hij leert dat er geen oplossingen komen voor de problemen als hij blijft denken in het systeem dat de problemen veroorzaakt heeft. In het paradigma van de nieuwe tijd krijgen we nieuwe communicatiemiddelen tot onze beschikking: de nieuwe media. Middelen waarmee we kunnen creëren, de dialoog kunnen voeren, waarbij de mens echt centraal kan komen te staan, een stem krijgt. Middelen die ons in staat stellen om bottom-up bezig te zijn met onszelf en de (geïnteresseerde) anderen, in plaats van passend binnen de nu overheersende topdown structuren ons monddood van het ene systeem naar het andere te slepen.

The post Mijn artikel: De MENS centraal appeared first on Hans ON Experience.

Het Web. Dat zijn wij!

We zagen het niet aan komen
Toen ik bezig was met research voor dit artikel werd het me weer duidelijk. Duidelijk welke veranderingen we hebben doorgemaakt sinds de introductie van de internetbrowser van Netscape. Ik weet nu ook weer waarom ik zelf zo gepassioneerd bezig ben met het fenomeen internet. Het gaat namelijk helemaal niet over infrastructuur, browsers, hyperlinks, websites  nog meer van al dat fraais dat internet ons oplevert. Nee, dat zijn middelen, technische hoogstandjes zo je wilt, gevolgen van technische ontwikkelingen, maar niet waar het echt om gaat. We hebben dat niet aan zien komen. En nog steeds zien veel mensen het niet.

Eén reusachtige Computer
We zijn namelijk bezig om één grote computer te ontwikkelen. Daarin zijn alle computers en randapparatuur, satellieten onderdeel van die Computer. En het mooie is dat we die zelf aan het bouwen zijn. We laten die computer leren, door ons creëren van video’s, muziek, weblogpostings, tagging, linking etc.  Stel je dat eens even voor.  Eén grote computer met onze computer als onderdeeltje, als chip. En zie onze verbinding met het internet als connecties tussen die chips. Met al onze gezamenlijke harddisks als opslagcapaciteit. Geen dual-processor machine, maar een computer  met gigantisch veel (gedecentraliseerde) processoren, namelijk die van onze eigen PC. Stel je dat eens voor. En stel je dan eens voor dat elke handeling die we verrichten op het Web, alles wat we toevoegen aan het Web ertoe bijdraagt dat de computer beter en sneller wordt. Ons collectief geheugen, ons collectief (ge)weten, ons collectief bewustzijn, onze historie brengen we samen in die reusachtige Computer, slaan we op, verbinden we met elkaar.
Eng? Welnee, ik vind het reusachtig interessant. En wat is het dan heerlijk om daar aan te mogen bijdragen. Over honderden jaren zullen mensen op deze periode terugkijken als een revolutie die gaande was. Een soort kwantumsprong in vooruitgang. Maar we staan pas aan het begin. Want die Computer werkt nu nog maar op een snelheid van 1 miljoen emails per seconde ofwel 1 mhz. Instant messaging werkt nu op 100 kHz, SMS op 1 kHz. Het totale externe geheugen van de Computer is ongeveer 200 terabytes. Elke seconde gaat er 10 Terabytes aan verkeer door de backbone van alle met elkaar verbonden computers en elk jaar genereert hij 20 exabytes aan data (een loods van 20×20 meter, 6 meter hoog volgestapeld met harddisks van 160 gigabyte elk). De chips kun je dan zien als 1 miljard actieve PCs. Ongeveer net zoveel als het aantal transistoren in één PC.

Het is slechts het begin
Stel je duizend maal duizend keer zoveel, zo krachtig voor en je ziet nog niet de kracht van deze Computer. Maar we moeten het onmogelijke leren zien. Wie kon zich voorstellen dat het totaal aantal webpagina’s nu meer is dan 600 miljard. Dat is 100 pagina’s per levend wezen! We hebben dit aantal pagina’s in minder dan 4000 dagen weten te produceren. En wat te denken van dit: 1 miljard mensen hebben een half biljoen pagina’s bekeken in deze 10 jaar!
Wie kon zich dat voorstellen 10 jaar geleden?
Niemand. We dachten dat het ging om browsers, hyperlinks, websites en bandbreedte. We zagen de mogelijkheden niet. We zagen de belangrijkste verandering niet waar het allemaal om ging, namelijk de opkomst van de Weggeefeconomie en Deelname-economie. Allemaal gebaseerd op interactie op een dieper niveau en ons enthousiasme om te willen creëren.

Gebruikers in plaats van bedrijven
We zagen niet dat de nieuwe tijd gemaakt zou worden door de gebruikers in plaats van de bedrijven. Opeens waren ze er, die 50 miljoen weblogs. En elke 2 seconde komt er één bij. Hupsakee weer een blog erbij. Weer iemand die dat aan het doen is waarvan we dachten dat dat voorbehouden zou blijven aan de grote mediabedrijven.
En het vreemde is dat user-generated content financieel en economisch gezien zinloos is. En toch wordt er zoveel energie, tijd en passie ingestopt door het publiek. Jawel: het publiek!
Het publiek zit in een soort onderstroom waarin waarde wordt gecreëerd door tekst, audio, video, sofware, tools en services. En het wordt allemaal gratis weggegeven. De Weggeef-economie creëert een overvloed aan keuzemogelijkheden. En door te linken wordt deelname mogelijk en interactiviteit die we ons echt niet voor hadden kunnen stellen. De link is misschien wel de uitvinding van de eeuw. Links veranderen lezen in navigeren. Door linken ontstaat de Deelname-economy. En links zijn de verbindingen in die reusachtige computer die we met zijn allen aan het bouwen zijn, tussen de diverse onderdelen.
Nee, we zagen het allemaal niet aan komen. Daarom moeten we ons het onmogelijke leren voor te stellen. Die reusachtige Computer, met de PC van ons als chip.
Als we de ontwikkelingen van de laatste 10 jaar door trekken dan heeft in de zeer nabije toekomst iedereen (gemiddeld) een boek geschreven, een muziekstuk gecomponeerd, een video gemaakt en een applicatie geprogrammeerd. En dit is minder ongeloofwaardig dan de uitspraak van iemand die 150 jaar geleden zei dat we allemaal een brief geschreven zouden hebben en een foto zouden hebben gemaakt.
Maar als we dan allemaal gaan produceren, gaan creëren, wie gaat er dan nog consumeren?
Niemand!

Consumeren doet er online niet meer toe
Economisch gezien kan dat weer niet. Maar online doet een publiek er steeds minder toe. Waar het om gaat is het netwerk van gezamenlijke creatie, collectieve interactie, wat Alvin Toffler al eens prosumption noemde. We worden dus prosumers. Zoals met bloggen en BitTorrent consumeren en produceren prosumers tegelijkertijd. De producent is het publiek, het maken is het bekijken en elke link is zowel een vertrek- als eindpunt.
De energie die we krijgen van deelname aan het Web zorgt ervoor dat we zoveel tijd stoppen in het maken van allerlei content. En het Web komt steeds meer in deze mode terecht. Het Web wordt slechts 40% gebruikt voor commerciële activiteiten en de rest ‘draait’ op passie of commitment, zo blijkt uit onderzoek. Dit terwijl we in 1994 nog dachten dat we het internet zouden gaan gebruiken voor cursussen, elektronisch stemmen, opzoeken van bibliotheekgegevens en het lezen van gebruikershandboeken volgens een onderzoek uit die tijd.
En we waren in die tijd benauwd dat het internet een commerciële jungle zou worden. Andrew Shapiro schreef in 1995 in The Nation van July het volgende: “Speech in cyberspace will not be free if we allow big business to control every square inch of the Net”. We kunnen het ons bijna niet meer voorstellen dat het tot 1991 zelfs verboden was om commercie te bedrijven op het internet.  Het moest vooral een domein blijven voor Research. We wilden het controleren. Stel je voor dat er iemand handel zou gaan drijven via dat internet. Dat kon toch niet. Nee, het moest open blijven, van iedereen en transparant. Tja, da’s weer eens wat anders dan een vliegtuig van 4.9 miljoen dollar via eBay verkopen zoals in 2001 gebeurde!
Nee het mocht niet commercieel worden. Dus geen 50 miljoen verkooptransacties zoals die nu via het eBay systeem lopen op een willekeurige dag. Maar goed we zaten toen ook nog in het industriële tijdperk en hielden nog van macht en controle. We leefden nog in het systeem van sociale regelgeving waarin anderen bepaalden wat goed voor je was en wat mocht en niet mocht.
Maar langzaam komen we terecht in een tijdperk van communicatieve zelfsturing, waarin we zelf mogen bepalen wat goed is en hoe het moet. Waarin we dus gaan deelnemen, gaan meedoen. En waarin ons deelnemen, ons creëren er toe doet. Wat denk je van het succes van Amazon? Doordat wij met zijn allen als een gek reviews voor boeken schrijven op Amazon.com, kunnen anderen die weer lezen en kunnen boeken die normaal gesproken ergens in een donkere achteraf kluis liggen ineens te voorschijn komen als relevant. En die werkwijze, die verandering heeft Google ook goed gezien. Zij vertalen onze zoekopdrachten (2 miljard per maand!) naar intelligentie voor de nieuwe economie. We zijn dus geen publiek meer, maar de developers, fans, verkopers van de eBays en Amazons.
Denk nu niet dat dit het eindpunt is, want dan missen we zo meteen weer belangrijke veranderingen.

The network IS the computer
Ik had het namelijk al over het bouwen aan die reusachtige Computer. Overal gaan chips in en worden de apparaten verbonden met het Web. En lees nu eens de uitspraak van John Gage van Sun die een vooruitziende blik had in 1988 toen hij zei: “The network IS the computer.” In het komende tijdperk zal deze reusachtige Computer een uitbreiding gaan zijn op onze zintuigen, ons lichaam en onze hersene
n. Een planeetomvattende computer die in complexiteit vergelijkbaar gaat worden met onze hersenen. Die zijn nu nog 100x krachtiger, maar ze verdubbelen niet elke paar jaar in kracht en omvang.
In 2015 zullen desktop operating systemen er niet meer toe doen, aangezien we dan ontwikkelen voor het Web Operating Systeem. En het zal er niet toe doen met welk apparaat we aansluiting zoeken, als het maar dat Web Operating System heeft. We noemen dat nu nog convergentie in onze zucht naar controle. Want dan zit alles tenminste in één doos of zoiets. Maar stel je het onmogelijk voor wat mogelijk wordt. Er zal niets samengaan. Elk apparaat, elke applicatie zal zijn eigen functie hebben in die planeetoverstijgende computer, zoals elke chip in onze PC die ook heeft. Een dergelijke computer is helemaal gedecentraliseerd, met miljarden beeldschermen die elk een klein gedeelte zichtbaar maken. En de software voor deze computer schrijven we zelf. We zijn daar al druk mee bezig. Elke dag labellen we foto’s, leggen we links aan en maken we dus de verbindingen sterker. Het aanbrengen van deze massale crossreferenties is eigenlijk precies de manier hoe onze hersenen werken en zich zaken kan herinneren. Onze hersenen programmeren we zelf door het te gebruiken. Dat zal die reusachtige Computer ook gaan doen. Kunstmatige intelligentie en ons stellen van vragen zal de computer leren. Elke zoekopdracht van ons in een zoekmachine geeft een antwoord op een vraag en maakt de verbindingen weer sterker.

Het Web. Dat zijn wij!
We leven dus als het ware in die Computer. En: it’s always on, super connected, met de user-in-control. De Computer zal ons geheugen worden. Zoiets als we nu al in het klein zien bij het zoeken in Google. We googlen liever naar iets dan dat we het zelf onthouden.
En het bijzondere aan dit alles is dat we zelf betrokken zijn bij het samenstellen van deze Computer. We voegen zelf de onderdelen toe. We bouwen het systeem met elkaar. We zijn daar pas net aan begonnen. Later zal op deze tijd terug worden gekeken als een kantelpunt in de ontwikkeling van de mens. We brengen nu alle kennis, feiten, gebieden, processen en ideeën samen in één groot netwerk. Een soort interface voor onze beschaving.
En we werken nu samen aan hoe die computer er uit zal zien en zich zal ‘gedragen’. Door wat we toevoegen hebben we daar invloed op. Elk klein onderdeeltje dat we inbrengen is van invloed. Een angstig scenario? Welnee, een geweldige uitdaging. We doen namelijk zelf mee! Het Web. Dat zijn wij!

Ik liet me in dit artikel inspireren door het artikel van 13 augustus 2005 op Wired.

The post Mijn artikel: Het Web. Dat zijn wij! appeared first on Hans ON Experience.

Wat is het Chaospunt?

Lees hieronder verder.

“In de moderne systeemtheorie bepaalt de chaos de toestand van het systeem waarin stabiele cycli en processen plaatsmaken voor complexe, schijnbare ordeloze gedagingen, gestuurd door zgn, vreemde of chaotische attractors. In deze toestand reageert het systeem zelfs op zeer gering of zelfs onredelijke minieme fluctuaties.
Een chaosvenster of besllissingenvenster is eeen voorbijgaande periode in de evolutie van een systeem waarin iedere invloed of prikkel van buitenaf, hoe gering ook, tot dusdanige proporties kan worden opgeblazen, dat bestaande tendensen erdoor worden veranderd en er nieuwe tendensen en processen ontstaan.
Het chaospunt is de cruciale toestand in de evolutie van een systeem waarop  tendensen die tot de huidige toestand van het systeem hebben geleid ineenstorten en het systeem niet meer kan terugkeren tot zijn vroegere toestand en gedragsmodi, maar onomkeerbaar wordt gelanceerd langs een nieuw traject, dat of tot zijn ineenstorting leidt, of tot een doorbraak naar een nieuwe structuur en modus operandi.”

Laszlo beschrijft tijdens zijn presentatie dat we een chaos-punt naderen. Het betekent dus dat door elke actie van onszelf (hoe klein ook) we invloed hebben op een volgende fase. Een fase die leidt tot afbraak of tot doorbraak naar een totaal nieuwe wijze van functioneren. Door onze actie en intiatief kunnen we het komende chaospunt om laten slaan richting vrede, opbouw en duurzaamheid.

En als je je antennes goed richt, dan voel je die turbulentie, het naderen van het punt waarop het systeem zal omslaan. Daarbij is het van belang te onderkennen dat dat kantelpunt niet nog honderden jaren zal duren, maar de komende 5 a 10 jaar plaats zal vinden. Ofwel we moeten nu werken aan mondiale vernieuwing. En als je mijn weblog regelmatig leest, dan zie je allerlei kleine kantelpunten die bij zullen dragen aan die vernieuwing. Daarbij doel ik op het veranderende leiderschap, de mens centraal stellen, toename van upstream denken en handelen, het gaan van push naar pull in zowel het verkoop- als marketingproces, de aandacht voor zingeving, de vele voorbeelden van experience economy en transformatie economy, de web 2.0 instrumenten om al deze initiatieven vorm te kunnen geven, het tijdperk van communicatieve zelfsturing, de aandacht voor een wending  etc.

Zie jij ook ontwikkelingen die voorbeelden zijn van ons besef dat het anders moet? Schroom niet om ze hieronder toe te voegen en toe te lichten.

The post Ervin Laszlo in Amsterdam over het Chaospunt appeared first on Hans ON Experience.

Er zijn veranderingen op til. Voel je ze ook? Voel je de turbulentie? Zie je de voorbeelden van mensen die uit het systeem willen breken? Die vanuit liefde en wijsheid zaken tot stand proberen te brengen die duurzaam zijn? Als je goed kijkt vind je ze.

Omkeringseffect
De filosoof Arnold Cornelis noemde het het tijdperk van communicatieve zelfsturing, Pine & Gilmore beschreven het als De Beleveniseconomie, Boswijk cs hebben het over betekenisvolle belevingen, Greenleaf noemt het dienstbaar leiderschap, Herman Wijffels gebruikt de metafoor van ‘stoplichtentijdperk’ naar het ‘tijdperk van rotondes’, Beck heeft een holistische kijk op de wereld, Lazlo pleit om onszelf als onderdeel te zien van de natuur in plaats van onszelf erbuiten te plaatsen, de NRC had een artikel met Wijffels: ‘De wereld moet op zijn kop’ en Jenssen zet de piramide van Maslow ondersteboven.

Het lijkt wel een omkeringseffect van allerlei zaken. Hiërarchieën en systemen worden ter discussie gesteld, wijsheid wedijvert met regels, liefde met angst. Maar er is een soort collectief (onder)bewustzijn dat stuurt. Cornelis noemt dat de logica van het gevoel. Op basis van wat ons gevoel ons zegt leren we bij. We proberen methodes en denkwijzen uit waarmee we de complexe problemen van vandaag te lijf kunnen gaan voor een betere toekomst. Daarvoor is creativiteit nodig en zoeken we naar andere middelen. De creërende mens breekt los of liever leert bij. Hij leert dat het er geen oplossingen komen als hij blijft denken in het systeem dat de problemen veroorzaakt heeft.
In het paradigma van de nieuwe tijd krijgen we ook nieuwe communicatiemiddelen tot onze beschikking: de nieuwe media. Middelen waarmee we kunnen creëren, de dialoog kunnen voeren, waarbij de mens echt centraal kan komen te staan. Middelen die ons in staat stellen om bottom-up bezig te zijn met onszelf en de (geïnteresseerde) anderen, in plaats van passend binnen de nu overheersende topdown structuren ons monddood van het ene systeem naar het andere te slepen.

Die nieuwe media zorgen ervoor dat we gehoord kunnen worden, dat we bij kunnen dragen aan een zinvollere context. Dit soort middelen schieten als paddestoelen uit de grond. Ik noem er een paar: weblogs, wikis, podcast, screencast, videologs etc. In essentie hebben ze allemaal gemeen dat het individu, zijn authenticiteit en zijn passies centraal staan en niet het systeem, de gevestigde orde, de hiërarchie.

Wat houden die middelen in?
Ze starten allemaal bij passie, bij het authentiek zelf. Bij het individu. Een individu dat niet als egoïstisch middelpunt centraal staat, maar een individu dat geconnect wil zijn met anderen. Hij wil creëren, gehoord worden, zijn passie neerzetten en laten zien. Maar wat zijn dat dan voor middelen?

Weblogs zijn eigenlijk gewoon dagboeken die bij gehouden op internet en die toegankelijk zijn voor het publiek of juist niet (omdat de blogger dat niet wil). De blogger schrijft zijn stukjes op basis van zijn passie, vanuit wat hij zelf ervaart, vindt, denkt, voelt. Niet omdat het moet, maar omdat hij dat wil. Hij kan schrijven wat hij wil, wanneer hij wil. Ofwel hij creëert en doet aan zelfsturing.
Een podcasters is eigenlijke digitale dj’s. Hij voegt dus geluid toe, of liever gebruikt audio om zich te uiten, om bij zijn authentiek zelf te komen. Hij vertelt zijn ‘verhaal’ dus niet met tekst zoals een weblogger, maar met behulp van audio.
Screencasters vertellen hun verhaal met video. Net zoals videologgers. Een screencaster wil vaak iets laten zien of uitleggen, terwijl een videologger gewoon video wil creëren.
Wikis zijn lege documenten die je via internet kunt delen en waar je gezamenlijk aan/mee kunt werken. Er zit geen structuur in, die moet je zelf bedenken. Door samen te werken ontstaat er als vanzelf een document met een structuur e.d. Of juist niet. Ook hier dus weer zelfsturing en het nemen van verantwoordelijkheid,.

Zijn mensen die die nieuwe media toepassen nerds of technici?
Sommige wel, maar de meeste niet. De meeste zien het als hulpmiddel voor het delen van hun passie met anderen. Die anderen worden steeds belangrijker naarmate je aansluiting krijgt, geconnect raakt. Net zoals in de offline wereld. Bloggen kun je dus ook doen om verbinding te krijgen. Ofwel connecting & sharing.
En daarbij is de kijkrichting steeds vanuit de mens in relatie met de anderen. Daarbij verandert het internet razendsnel van statisch archief waar je niets (of teveel) in kunt vinden naar een realtime, ongoing conversationstream. Een koffiekamer in het groot? Een denktank zonder grenzen? Allebei. Het was maar weer hoe jouw kijkrichting is. Door te connecten met de ander via internet ontstaat een fijnmazig web van verzamelde kennis, ervaringen en passies. Een oorverdovend lawaai van massaal gefluister. Elke seconde komt er een weblog, nee liever, een stem bij. En dat oorverdovend lawaai doet systemen kantelen, hiërarchieën wankelen en zorgt ervoor dat (collectieve) wijsheid exponentieel groeit.

En zijn die webloggers en zo dan altijd online?
Wel nee. Ze zetten gewoon de middelen in die hen het best uitkomen op een bepaald moment. En daar horen ook nieuwe media bij. Vraag aan een puber maar eens wat hij of zij van MSN chat vindt. Een middel dat niet meer weg te denken is. Is je zoon of dochter altijd online? Welnee. Onze kinderen zullen met de nieuwe media, het anders omgaan met structuren, met het co-creëren veel minder moeite hebben. Ze worden er nu al in ondergedompeld. Het zijn nu al media multitasking kids: met mp3 speler in het oor, de gsm voor sms bij de hand, zoekend op internet bij een huiswerkopdracht en tegelijkertijd chattend met vrienden. Kan dat? Ja dat kan. Is dat goed? Ja dat is goed. Ze leren dat problemen niet per definitieve lineair op gelost hoeven te worden en dat je van alles in kunt zetten op allerlei momenten. Ze laten het toeval gerust toe (‘ha XXX is ook online, effe vragen’).
Mensen die nieuwe media inzetten, krijgen ook een beetje datzelfde gevoel. Maar ook van vrij zijn. Zelf aan het stuur zitten. Gehoord mogen worden. Er toe doen. Een bijdrage kunnen leveren aan de context. Kunnen zoeken naar de eigen authenticiteit. Dat kan perfect met die nieuwe media. En om je eigen authenticiteit te kunnen (onder)zoeken leg je dingen vast. Om er later naar te kijken, op te kunnen reflecteren. Een soort lifecaching dus. Een soort fotoalbum maar dan anders.

Welke trends zijn er?
En natuurlijk zullen er andere middelen komen die ons helpen bij die communicatieve zelfsturing, bij ons persoonlijk leiderschap, bij het de mens centraal stellen, maar ze zullen allemaal passen binnen de trends superconnected, always-on en user in control (niet willen controleren, maar vertrekkend vanuit jezelf). Kunnen loslaten omdat je verbonden bent, in het netwerk zit. De lijntjes van het netwerk lopen ook via jou, dus je kunt gerust loslaten. Je bent letterlijk en figuurlijk verbonden. Daar zorgen die nieuwe media voor. Verbonden met heel veel mensen (zo je dat wilt). Waarmee je in ‘gesprek’ bent.

En daardoor ontstaat een heel andere orde. Namelijk iedereen doet er toe, en iedereen heeft de mogelijkheid tot inbreng. Je hoeft je niet meer af te vragen, zijn dit de juiste mensen waarmee ik verbonden ben, want anders was je wel verbonden met andere mensen. Je hoeft je niet meer af te vragen of dit het juiste thema is waar je mee bezig bent, anders was er wel een ander thema. Immers het vertrekpunt is de authentieke mens zelf en niet een dominante samengeklonterde macht.

Nieuwe media maken dus ook nieuwe denkwijzen mogelijk. Het niet meer alleen maar uitgaan van reguliere media maar ook van burgerlijke journalistiek. Niet meer alleen maar het organiseren van reguliere conferenties maar het ontstaan van het per toeval samenkomen van gepassioneerde mensen rondom een bepaald thema (een unconference). Niet meer alleen maar een gladlopende powerpoint presentatie over consumerend publiek, maar ook een unpresentation, waarbij de deelnemers (nee geen publiek) bepalen wat er gebeurt en aan co-creatie doen. We zijn zelf betrokken en verantwoordelijk. Niet alleen maar leven volgens de regels, maar ook wijsheid toepassen met een menselijke maat.

Kunst is om als drijfveer uit te gaan van liefde en niet vanuit angst. Want in mijn opinie zijn dat de twee drijfveren: liefde en angst. En alle andere zijn er van afgeleid of schakeringen van. Inzet van nieuwe media is in de meeste gevallen het uitgaan van liefde. Want passie (in de goede gedaante) zit daar dicht tegen aan.

The post Er zijn veranderingen op til appeared first on Hans ON Experience.