reflectie Archives - Hans ON Experience

Thuiswerken? Wat een genot.

Hans Mestrum — Mon, 20 Nov 2006 07:32:07 +0000

Vanmorgen om 7 uur zette ik mijn pc aan. Badjas nog aan, op slippers want de vloertegels zijn nog koud. De dames (jawel 3!) hebben de badkamer volop nodig, dus kan ik lekker opstarten. Krantje erbij, deuren van slot en de garage alvast open maken, de hond even buiten laten rennen en eten geven, ondertussen start mijn computer al op en log in in op Windows XP. Dat opstarten duurt even dus nog even tijd om de ochtendrituelen af te maken.
Als straks de kids en vrouw eg zijn rond 10 over 8 kan ik heerlijk naar de badkamer. Ik heb dan al mijn spamrommel verwijdert van de weblog en mijn mail. De mail gelezen (ha Marc vond de posting van gisteravond wel leuk; nou marc hier is er weer zo één 😉 ), Feeddemon al even voor de eerste keer gescand op nieuwe berichten (marc is aan het rommelen met zijn forefox, pierre meldt dat gerard down is, henk jan gaat opnieuw opstarten en loic le meuer heeft de marathon gelopen), Firefox opgestart met verschillende tabbladen met mijn statistieken (feedburner, statcounter, sitemeter (goede morgen eerste bezoekers), root vault, statistieken van MovableType), mijn citrix inlogscherm en mijn MovableType inlogscherm. Met KeePass kan ik in al die schermen inloggen door 1 password, het programmaatje vult keurig de diverse userid’s en passwords. De dames vertrekken één voor één. Mijn statisteken maar eens even bekijken. Hhm gisteren 350 webfeedreaders. Meestal valt het aantal lezers van de webfeed 20% terug, dus dan zijn het nu ongeveer 400 reguliere lezers die zo langzaam terug komen gedurende de maandag en dinsdag. Inloggen op ‘het werk’ via Citrix. Bah wat een hoop spam weer in mij email inbox van het werk, veel is trouwens dezelfde als hier thuis. Ze gelijk maar weer aan mijn junkfilter toevoegen. Dit doe ik trouwens ook bij mijn spam op mijn blog. IP-adresjes toevoegen aan die spamfilter.
Mijn bureaulamp verlicht hier mijn bureau, het is nog donker. Gelukkig wordt het al snel warmer hier in mijn werkkamer. Het waait stevig, beetje guur buiten. Mijn werkkamer is een soort serre die grenst aan de tuin. Het is dan prachtig om zo al wakker wordend, de eerste werkzaamheden verrichttend het licht te zien worden. Niks files, ergernis op de weg.
De dames zijn nu weg en ik heb toch al behoorlijk wat gedaan. Heerlijk, zo opstarten en toch al een hoop gedaan hebben en het is nog geen half 9. Stel je voor dat ik nu naar het werk zou moeten rijden in Amersfoort. Dan zit ik zeker 2 uur op de weg en heb dan nog niks gedaan na die 2 uur.
Zo nu, eerst maar eens even douchen en aankleden, daarna een lekker bakkie koffie en eens kijken wat de dag ons gaat bieden. Geen vooropgezet plan vandaag, behalve dan enkele mensen bellen. Meestal zijn die dagen zonder vooropgezet plan het fijnst en productiefst. Meestal ontstaan dan die momenten van flow, reflectie, initiatief, creativiteit en zijn er vaak veel ‘stumble-upons’, zaken waar je zomaar ineens tegen aanloopt of mensen die je zomaar ineens ontmoet, terwijl je dat niet bedacht had.
Loslaten heet dat volgens mij.

The post Thuiswerken? Wat een genot. appeared first on Hans ON Experience.

Het verschil tussen vinken en vonken

Hans Mestrum — Mon, 09 Oct 2006 14:13:10 +0000

Ik ben het interessante boekje Schitterend Organiseren aan het lezen dat ik bij het gelijknamige congres kreeg. Een pareltje van nieuw denken over organisaties of liever mensen in organisaties. Want mensen maken die organisaties en niet andersom. Het beschrijft heel mooi de onderstroom waarin het gaat om anders met elkaar en de natuur om gaan. Waarbij het niet alleen gaat om winst, maar ook om waarden. Het boekje geeft vind ik antwoord op de vraag: ja maar hoe moet dat dan? Praktische voorbeelden, interessante visies en heldere ideeën. Je moet natuurlijk wel oog hebben voor die onderstroom. Die uitgaat van hoop in plaats van angst. Persoonlijk leiderschap in plaats van gejammer dat je toch geen invloed hebt. Het is een mooie concretisering van Klaar om te wenden? Daar vroegen we ons af hoe het anders kan. En dit boekje zet je aan tot nadenken. Nee, geen invullijsten of routekaarten. Maar een holistische kijk op de mens als mens, op gelijkelijke aansturing op People, Planet en Profit. Dit boek schetst een positief beeld van de toekomst en is een bron van inspiratie en reflectie voor kritische mensen die geloven in een andere manier van organiseren: organiseren vanuit de mens. We worden uitgenodigd om mee te denken. We worden wakker geschud om ons weer te verwonderen en ons niet neer te leggen bij de gedachte ‘zo gaat dat hier nu eenmaal’. ‘Schitterend Organiseren’ laat mensen en organisaties gebruik maken van hun talenten en drijfveren en brengt zingeving terug in het werk. Zo ontstaat er energie waardoor we met een vanzelfsprekende lichtheid prachtige resultaten bereiken. Dát is vonken. En dat is wat anders dan onze huidige manier van organiseren. Namelijk het afvinken van lijstjes van dingen die we moeten doen van het management, het systeem, de procedures, de workflow, van de overheid, het regelsysteem etc. Dat zijn vinken.
Ik heb de ‘vinken en vonken’ van het overzicht in dit boekje even in een MindMap gezet. Als je op het plaatje klikt krijg je een grotere versie.

The post Het verschil tussen vinken en vonken appeared first on Hans ON Experience.

Soms: een beschouwing

Hans Mestrum — Wed, 06 Sep 2006 07:39:24 +0000

Weet je, ik kom mijn posting getiteld Soms veel tegen op andere blogs en forums. Hij wordt dan gebruikt als een soort voorbeeld van hoe je open kunt zijn of hoe je van je zwakte op een moment je sterkte kunt maken. Mensen vinden er kennelijk iets in wat puur en authentiek is. Ja, zo voel ik dat zelf ook wel. Soms loopt (het) gewoon je vingers (nee, je hart) uit. En kennelijk communiceert zoiets. Kennelijk is dat krachtig en prachtig tegelijk.
Ik heb me er over verwonderd. We verwachten dat mensen een dergelijke posting afkraken, belachelijk maken of hilarisch aan de kant gooien. We vinden het watjes-taal (wat dat dan ook mag zijn). Maar ik heb gemerkt dat mensen aanvoelen wanneer iets echt is. Maar het gaat nog verder. Iets wat echt is hoeft niet dergelijke positieve reacties op te roepen zoals ik ze vele malen kreeg. Kennelijk is het zo dat als je jezelf bloot geeft en je zwakte toont, als je je gevoel op dat moment belangrijker vindt dan je verstand, mensen dat oppikken en oppakken als zijnde van waarde.
En wat ik me dan afvraag is: waarom laten we ons gevoel dan zo weinig spreken, zijn we zoveel met ons verstand bezig, stellen we ons zo weinig kwetsbaar op en laten we zeker onze zwaktes niet zien. Nee, we spelen liever een toneelstuk. Nou, misschien doen we dan niet liever, maar onze angsten en afweermechanismes zorgen er in ieder geval voor dat we dat toneelstuk opvoeren. We spelen dus vaak een rol. De rol van verkoper, de rol van bankmedewerker, de rol van directeur, etc. En daar horen bepaalde teksten bij. Teksten die je uit je hoofd moet kennen (nee, niet uit je hart). Want anders gaat het fout. Dus je zegt dan vaak dingen die je van buiten geleerd hebt en niet van binnen.
En omdat je het van buiten moet kennen, gebruik je je verstand. Je moet het namelijk goed doen. De juiste teksten zeggen.
Trek dat eens door naar alle reclame uitingen. Zit daar iets in ‘van binnen’? Ik dacht het niet. Meerdendeel is van buiten geleerd en opgeschreven. De mooiste tv-reclames, vind ik, zijn die die je laten glimlachen, schateren, verwonderen e.d. Tja, dat is van binnen.
Laat ik eens voor mezelf spreken. Het merendeel van wat ik hier schrijf is van buiten. Ofwel het zijn tooltjes, techniekjes, mooie trends, fijne acties en wat al iets meer zij. Ik doe dat omdat ik me laat verrassen, verwonderen, nieuwsgierig maken. Ja dat is weer van binnen. Maar echt van binnen schrijf ik toch niet zo veel. Tja, wat zou je ook als sr. strategic business developer bij Tulip Computers hoor ik u al zeggen. Je moet dan toch van alles doen wat bij die rol uh functie hoort.
Nou mijn ervaring is dat wanneer ik van binnen uit werkt, nee leef, er meer verrassends gebeurt dan wanneer ik de rol speel van mijn functie. Het bloggen en anderszins bezig zijn met nieuwe technologie helpt me daarbij dagelijks. Nee, niet omdat het om die techniek, die tooltjes gaat, maar omdat het bloggen, podcasten etc. middelen zijn om de stem van binnen te kunnen laten spreken. Eerst leer je dat je die stem hebt en daarna leer je er mee praten.
Veel bloggers hebben dat gevoel. Iets kwijt te willen. Misschien wel letterlijk en figuurlijk. Ze willen ‘het’ opschrijven voor zichzelf en dan blijkt ineens dat er ook anderen zijn die dat interessant vinden. Met bloggen kom je dichter bij jezelf en bij anderen. Je kunt er anderen mee beraken. En mijn ervaring leert dat dat het beste gebeurt als je iets van jezelf in brengt. Je passie, je betrokkenheid, je eigen wijsheid, je emotie en gevoel. Kortom: dat wat van binnen komt. Ander wordt zo’n blog al snel een soort rapport. En die leg je meestal ergens in de kast. Dat leeft niet (letterlijk en figuurlijk).
En nee ik ga er deze keer geen verwijzingen bij halen van Herman Wijffels, of trends zoals experience economy, servant leadership. Hoe prachtig die ook zijn. je vindt die zelf wel hier als je daar prijs op stelt. Ik wilde er dit keer alleen even mezelf bij halen. Zo ik ben weer wat kwijt 😉

The post Soms: een beschouwing appeared first on Hans ON Experience.

Clash van oud en nieuw

Hans Mestrum — Wed, 17 May 2006 09:53:01 +0000

Soms ervaar je een clash van oud en nieuw. Of je zou ook kunnen zeggen een strijd tussen van angst en liefde. Ik had daar de laatste tijd last van. Aan de ene kant voel je de verandering. De onderstroom. Het nieuwe (wat dan ook mag zijn). Waardoor je doet wat je doet, namelijk als pionier bezig zijn met ontdekken van nieuwe mogelijkheden, het aangaan van nieuwe connecties, het uitdragen van dat nieuwe. Daarbij horen woorden als: upstream, open source, zelfsturing, nieuwe media, unconference, transformatie, dienstbaar leiderschap, hollisme, social software etc. bij. Aan de andere kant word je met je neus op de feiten gedrukt. Mensen die niet bezig zijn te pionieren. Daar geen zin in hebben of er niet voor open staan. Dan voel je jezelf in een spagaat belanden, gemangeld worden tussen oud en nieuw. Het is dan frustrerend om te ervaren dat als je veel van jezelf en je tijd geeft (is dat liefde? ja ik denk het wel), anderen in de verdediging kunnen schieten, alles onder controle willen houden, regels en rechten toepassen, ofwel handelen vanuit angst. Want dat zijn volgens mij wel de twee drijfveren waaruit we handelen: angst en liefde. En al het andere zijn van die twee drijfveren afgeleid of er schakeringen van.
Om de controle los te laten is moed en wijsheid nodig. Of het nu gaat om een licentierechten– of een naturalisatiekwestie. Wijsheid is iets anders dan altijd maar de regels toepassen. Soms is het wijzer ze juist niet of anders toe te passen. Tja, het heeft natuurlijk weer alles te maken met wat Herman Wijffels noemde: kijk je vanuit het stoplichten- of rontondetijdperk. Leermoment voor mij is in ieder geval dat ik vaker moet onderzoeken waar iemand staat (‘voor het stoplicht’) of beweegt (‘op de rotonde’). Dan weet ik in ieder geval of controle of loslaten of liever angst of liefde de drijfveer is.
Allemaal wat cryptisch? Ja, voor sommigen wel. Voor anderen die mijn blogs de laatste dagen gevolgd hebben niet. Maar ik heb geen zin en het heeft geen zin om concreter te worden. Want iemand die voor een stoplicht staat doet op zich niets verkeerd. Alleen zou ik dat stoplicht door een rotonde willen vervangen. En stoplichten op een rotonde lijken me helemaal niet handig. Cornelis noemde dat: handelen in het nieuwe tijdperk van communicatieve zelfsturing met de middelen uit het tijdperk van sociale regelgeving. Dat levert geheid narigheid op. En dat heb ik afgelopen week gemerkt!
Fijn is het dan als je in die zelfde periode ook aardige emails krijgt en verzoeken tot samenwerking. Dan kun je het weer in perspectief zien. Er is oud en nieuw op hetzelde moment. Kunst is om dat nieuwe in het oude te integreren. Of liever met het nieuwe op het oude voort te bouwen. Zodat vernieuwing door gaat.
Zo, da’s nu ook weer klaar. Hopla Hans verder met pionieren. Message to self: Hans gebruik die rotonde, er zijn er al genoeg die voor het stoplicht staan te wachten. Een vraag om een artikel te schrijven voor een krant van een prachtig initiatief en het in opdracht maken van een screencast als viral liggen in het verschiet. Mooi toch!

The post Clash van oud en nieuw appeared first on Hans ON Experience.

Ga ik daar nu live bloggen?

Hans Mestrum — Tue, 28 Mar 2006 06:51:21 +0000

Vrijdagavond is het seminar Klaar om te wenden?. Ik schreef daar al eerder over. Normaal zou ik daar live gaan bloggen, maar deze keer weet ik het niet. Ik heb het gevoel dat ik die avond eerst maar eens ondergedompeld wil worden. De presentaties gaan over dermate complexe onderwerpen en een integrale benadering van de wereldproblematiek en ons denken dat ik volgens mij niet goed in staat ben dat gelijk te verwerken en op papier (lees: deze weblog) te krijgen. Ik heb het idee dat ik daar een nachtje over wil slapen om daarna mijn ervaringen na een moment van reflectie op te schrijven. Ja nu ik dit zo neerschrijf (mooi toch hoe schrijven je verder kan helpen in je denken) merk ik dat ik dat nu een betere benadering vindt. Anders mis ik wellicht essenties of lijnen in een betoog.
Wat zou jij doen?

Technorati tags: klaaromtewenden

The post Ga ik daar nu live bloggen? appeared first on Hans ON Experience.

Soms…..

Hans Mestrum — Fri, 03 Feb 2006 09:44:51 +0000

Soms staat het leven even stil. Vorige week was zo’n week. Het 3 dagen en 3 nachten waken bij mijn stervende vader deed de tijd stil staan. Niets is dan belangrijk, je denkt dan nergens aan. Je voelt je een soort van gewichteloos. Je ervaart geen tijd en je hoeft niet te slapen. Vreemd. En als dan het moment van afscheid nemen daar is, dan komt alles in een stroomversnelling. Het doodgaan is droevig maar zeker ook mooi. Je ziet een gedaanteverwisseling. Van een mens met een ziel naar een lichaam zonder leven. Als een soort omhulsel. Het moment van de laatste adem, of liever net daarna is een moment dat ik als zeer bijzonder heb ervaren. Je voelt als het ware de mens vertrekken. En je ziet dat ook. Bijna dood, dood en helemaal dood is een fractie van een seconde. Maar je ziet het verschil. Je voelt de kracht.
Ik heb nooit geweten wat een ziel is. En eigenlijk weet ik dat nog niet. Maar ik heb hem wel zien vertrekken, of liever het gevolg gezien als de ziel er niet meer is. Een mysterie….
En na zo’n moment krijg je onvermoede krachten. Het lijkt alsof je in een soort roes komt. Een soort cadans. Het regelen van de uitvaart, de begrafenis en de zakelijk rompslomp er omheen kostte me relatief weinig moeite. Je komt van de fase waarin je toeschouwer was bij het sterven, terecht in een fase van doen, aanpakken. En dat lucht op. Niks beschouwingen of gedachtes. Vooral doen, regelen, organiseren.
Maar deze week moest ik de draad weer oppakken. Mijn gedachten bij elkaar rapen. Dingen doen die er even niet meer toe deden. En dat is toch wel raar. Het bloggen kostte me bijvoorbeeld meer moeite dan normaal, het lezen van weblogs idem. Je voelt je dan leeg. Je leest tekst, maar het is net alsof het een andere taal is. Tekens zijn het, zonder betekenis. Maar je moet verder. Je gaat verder. En langzaam dringt de betekenis weer tot je door. De betekenis van alledag, van gewone dingen, van letters. En nu op het eind van die week schrijf ik dit van me af. Als een soort mijlpaal, een baken. Zou dat verwerking zijn? Gelukkig heb ik vrede met het heen gaan van mijn vader. Zijn lijden is nu ten einde. Hij mag rusten. En dat vredige gevoel geeft mij de kracht me er bij neer te leggen. En soms is het goed dat we machteloos bij zo’n groot mysterie aanwezig mogen zijn. Dan ervaar je pas hoe klein en broos we eigenlijk zijn. Dat we aan knoppen zitten te draaien, vanalles proberen te controleren en te organiseren, maar de samenhang niet zien of liever niet voelen, niet ervaren. Als je iemand ziet sterven voel je de samenhang, de verbondenheid, je voelt je onderdeel van het grotere geheel. Een ontzagwekkend groot geheel. Dood en sterven gaven mij kracht en leven. Een mysterie….

The post Soms….. appeared first on Hans ON Experience.

Webloggen als instrument voor communicatieve zelfsturing; column op nieuwe Experience Economy weblog

Hans Mestrum — Tue, 01 Nov 2005 08:16:12 +0000

Zeer binnenkort zal de nieuwe website/weblog van European Centre for Experience Economy live gaan. Ik had gisteravond al even een primeurtje met enkele foto’s. Albert vroeg me om een column te schrijven voor ze. Aangezien de meetingpoint zoals ze het gaan noemen achter een password schuil zal gaan (niet slim vind ik) hierbij de tekst ook voor iedereen toegankelijk.

Webloggen als instrument voor communicatieve zelfsturing

Soms moet je even stilstaan om vooruit te komen. Even om je
heen kijken. De zaken op een rijtje zetten. Reflecteren in het zonlicht. Daarom
schrijf ik dit. Ik merk namelijk de laatste tijd dat er iets aan de gang is dat
groter is dan mezelf. Er ontvouwen zich
dingen die ik niet voor mogelijk had gehouden. Er vallen me zaken toe die als
je er beter naar kijkt zinvol zijn en betekenis hebben.

Een jaar geleden begon ik met
webloggen. Het was niet meer dan een poging structuur te brengen in de
kolossale hoeveelheid documenten die ik op mijn harde schijf had staan. Ik
wilde ze ergens anders op kunnen slaan, maar ze daarna ook terug kunnen vinden.
Ik wilde ze kunnen delen met mijn Tulip collega’s. Ze een link of zo kunnen
sturen waar dat document dan staat. Zoiets. Maar ik wilde ook een reflectie
kunnen schrijven bij een document, mijn gedachten vast kunnen leggen. En dat
allemaal op een soort tijdslijn, zodat ik kon zien wanneer ik iets had gedaan.
Daarom ben ik maar gaan bloggen. Databases kunnen zoiets niet dacht ik.
Achteraf gezien stom natuurlijk om dat te denken. Een weblog is eigenlijk toch
ook een database….Maar wel een verrekte handige. Voor al die zaken die ik net
noem. Ik was in mijn sas met mijn proefaccountje bij TypePad eind september
2004.

Maar driekwart jaar geleden schrok ik me rot.
Ik kreeg een mail van iemand die mijn stukjes op die weblog las. En daar zijn
mening over gaf. Hij vond ze nog leuk ook! Ja daar ga je van glimmen en
groeien. Van trots bedoel ik. Dat stimuleert om verder te gaan dan alleen maar
documentjes vast leggen met een stukje tekst in de vorm van een soort
samenvatting. Ik ging meer over mezelf schrijven. Over mijn coachingstraject,
over leiderschap, en over duurzame veranderingen die ik proefde. Ik meldde mijn
weblog aan bij diverse zoekmachines, installeerde een feedreader, leerde van
alles en nog wat over webloggen. Het was net een soort jongensboek. Zo spannend
vond ik het. Ik zag mijn tellertje van
de RSS feed van 0 op 10 januari naar 18 eind januari gaan. Stel je voor! 18
mensen die de moeite nemen om je stukjes te lezen! Wow. Ik werd er verlegen
van. En zeker toen ik op 15 januari de eerste reactie kreeg onder een posting.
Ik ging op zoek naar andere weblogs. Durfde daar amper te reageren. Ik weet nog
goed dat ik diverse malen een reactie ingetikt had en het niet durfde te
versturen. Het was een overwinning toen ik dat de eerste keer deed. Hetzelfde
gevoel dat ik kreeg bij het maken van een weblogposting. Een soort bevrijding.
Het gevoel dat je iets bijdraagt aan het geheel.

Van 30 naar 220 bezoekers eind januari
In 2 weken tijd een dergelijke groei. Wow, ik wist niet wat
er gebeurde. Ik was trots dat eind januari mijn RSS feed bij Marketingfacts
kwam te staan. Frankwatching feliciteerde me en voorspelde nog meer groei. Ik
kwam ineens in contact met allerlei prominente bloggers zoals Marco Derksen,
Frank Meeuwsen en Frank Janssen. En dat door mijn weblog. Wie was ik om zoveel
aandacht te krijgen….
Het werd me steeds meer duidelijk dat een weblog een middel
is om te communiceren en je eigen transformatie te kunnen volgen.

Hé you must be Hans
Tja, ik had een foto op mijn weblog gezet. Ik wilde het wat
persoonlijker maken. En dan word je dus ineens door Neville Hobson en Frederick
Wacka (uit Zweden!) herkend op de Les Blogs conferentie. Later heeft Neville
via Skype een interview gedaan met de CEO van Tulip en mij over corporate
bloggen.
Elke week breidde ik mijn netwerk verder uit. Dat ging
spontaan en zonder voorop gezet plan. Ik ontmoette mensen die ik virtueel al
langer kende, maar nog nooit gezien had. Journalisten belden me voor een interview en ik mocht meedenken bij de
organisatie van het Emerce Eday congres. Ik werd zelfs gevraagd om deel te
nemen in een panel over pr en weblogs. Ik bleef het een bijzondere ervaringen
vinden om dit allemaal mee te mogen maken.

Screencasting goeroe?
Naast het webloggen gebruik ik ook online archieven om
documenten in op te slaan. Voor die functie gebruik ik mijn weblog dus eigenlijk
niet meer. Het grappige van die online archieven is dat die ook weer door
anderen gelezen worden. Er zijn zelfs mensen die er zich op abonneren. Dus elke
keer als ik een document op sla krijgen zij daar een berichtje van. Datzelfde
geld voor mijn foto’s die ik online heb staan. Het is toch prachtig dat al meer
dan 7400 mensen die foto’s bekeken hebben. Ook via die foto’s en online
archieven kom ik met interessante mensen in contact. Zo zag ik laatst ook een
screencast in iemands archief. Ik ben dat ook maar eens uit gaan proberen. Ik
heb wat tutorials gemaakt over webloggen en andere toepassingen. En dan blijkt
dat je binnen 2 weken ineens meer dan 60 abonnees hebt op die dingen en je
leest dat je de screencastgoeroe van Nederland bent. Wow. Ik?

En nu?

Terwijl ik dit zit te schrijven realiseer ik me dat er de
afgelopen dagen weer bijzondere dingen zijn gebeurd. Zo stuurde iemand me een
mailtje om eens te praten over de duurzame veranderingen die plaatsvinden, had
ik een gesprek over toeval, kreeg ik de vraag om aan een debat deel te nemen en
een eervolle uitnodiging om te spreken op een seminar van European Center for
the Experience Economy. Het geeft me een gevoel dat ik op de goede weg ben.
Kennelijk draag ik iets bij dat zinvol is. Elke dag geniet ik. Het lijkt net of
de kleuren intenser zijn. Ik zie ook de meest mooie zonsondergangen die ik
vervolgens vastleg op foto’s. Kortom: ik beleef!

The post Webloggen als instrument voor communicatieve zelfsturing; column op nieuwe Experience Economy weblog appeared first on Hans ON Experience.

Interessante gesprekken

Hans Mestrum — Fri, 08 Jul 2005 07:47:30 +0000

Deze week weer een aantal interessante gesprekken gehad. Zo sprak ik afgelopen woensdag met Hans Kes van MJK Projecten&Advies over de mogelijkheden van een weblog voor de Stichting Servant Leadership. Hans zit in het bestuur van de stichting. IK heb in het verleden regelmatig over deze opkomende stijl van leidinggeven geschreven. Hans is oud directeur van de Haagse Courant en raakte in het gesprek zo enthousiast over de mogelijkheden en kracht van weblogs dat we na de vakantie eens een workshopje gaan doen voor een aantal mensen van het bestuur.
Diezelfde dag had ik nog een intern gesprek bij Tulip met een collega over de mogelijkheden van weblogs om die in te zetten als informatiekanaal. We hebben toen even gekeken naar de mogelijkheden van feedreaders, RSS en watchlists e.d. Ook hier bleek weer de kracht van de nieuwe technologieën.

Gisteren een brainstorm gehad met de bloggende hoofdredacteur Henk Jan Winkeldermaat (hier rechts op de foto op de parkeerplaats bij Hotel Vught) van FZ. Hij heeft gelijk een hele posting besteed aan mijn artikel in FZ over innovatie in een postmodern tijdperk. Ik krijg als het een beetje meezit vandaag het pdf-je dat ik dan natuurlijk ook op de weblog zet voor degenen die geen FZ abonnement hebben.

The post Interessante gesprekken appeared first on Hans ON Experience.

Moet en mag ik hier nu op reageren?

Hans Mestrum — Mon, 23 May 2005 12:15:31 +0000

Een vraag ligt me voor op de lippen. Mag ik hier nu op reageren als medewerker van Tulip? Ik heb sterk de behoefte. Zeker ook omdat het een weblog is. Overigens is het stuk ook in FEM Business gepubliceerd. Maar anderzijds is het zo dat het geen verdediging moet worden. Dat maakt het verhaal alleen maar sterker. Kijk als medewerker mag ik natuurlijk overal een mening over hebben, zo ook over dit artikel. Maar het ventileren in het openbaar is wat anders. Dan spelen andere factoren wellicht een rol. En toch heb ik sterk het gevoel dat ik hier op WIL reageren. Gewoon omdat een andere mening ook gehoord mag worden en ik het zolangzamerhand schoon genoeg vindt om dergelijke negatieve berichtgeving te moeten lezen (nee, te mogen lezen. Ik kies daar immers zelf voor). En natuurlijk ben ik niet neutraal als medewerker van Tulip, maar een dergelijke artikel is dat ook niet. Vreemd want in onze discussie tijdens de BlogWalk meeting van afgelopen vrijdag werd toch aangenomen dat een journalist neutraal is. Als je het stuk in FEM Business leest en dat op de weblog dan is duidelijk dat het geheel een negatief kritisch ondertoon heeft. En dat is wat me stoort.
Waarom wordt er Nederlands nogal eens laatdunkend en negatief geschreven over onze eigen Nederlandse bedrijven? Waarom zijn we niet trots op wat we hebben en hadden? Met evenveel woorden zou ik het artikel en de posting een andere kant op kunnen schrijven. Tulip bestaat immers na 25 jaar nog steeds en heeft zich getransformeerd van leverancier van pc prive oplossingen (flightsimulator, met pc compact en star printer), via de eerste leverancier met Windows bijgeleverd in bijvoorbeeld het beroemde NIVO project voor het onderwijs, naar leverancier voor de zakelijke markt tot nu een modern eco-systeem van partners voor ICT oplossingen. Maar daar lezen we in de genoemde artikelen niet veel over.
Ik werk nu zo’n 17 jaar bij Tulip Computers en heb het allemaal mee gemaakt. Ik ben overigens de laatste die alles maar de hemel in zal schrijven. Maar ik ben wel trots op Tulip. Omdat we er nog steeds zijn en we veranderingen niet uit de weg gaan, ook al zijn die soms pijnlijk en moeilijk. Transformatie heet dat. Maar kennelijk is dat niet interessant genoeg om over te schrijven. Nee, liever legt FEM een persbericht negatief uit en schrijft het dat het imago niet beter is geworden. Welnu ik maak dagelijks mee dat dit imago helemaal niet zo slecht is als men wil doen geloven en zeker sterk verbeterd is.
Waarom is FEM niet gewoon trots op deze oude maar moderne rot in het (automatiserings)vak? Op dit oud maar tegelijk o zo jong bedrijf. Tulip wil groeien, maar kennelijk mag dat niet. Er zitten zoals gewoonlijk veel stuurlui aan wal. Maar Tulip heeft zijn koers al veranderd en kijken de stuurlui naar waar Tulip eerst voer of aan de aanlegsteiger lag. Vertellen ze elkaar sterke zeemansverhalen. Vooral over en voor zichzelf …over vervlogen tijden. Maar wordt eens wakker, we varen al verder in een andere richting. Je moet Tulip alleen WILLEN zien (of is het beter te zeggen: kunnen zien) in die nieuwe koers. Nee het is zeker niet allemaal goud wat er blinkt, maar we doen elke dag ons stinkende best om er met zijn allen iets van te maken (en kennelijk is dat nog niet zo slecht; we zijn er immers al 25 jaar!) en dergelijke negatief kritische verhalen schieten dan weleens in het verkeerde keelsgat. Hou toch eens op met elkaar de put in te schrijven of te praten, was de inleiding op het Nationaal ICT Event van afgelopen week. Ik citeer nog even wat daar in de inleiding aan bod kwam:

“De rakeling (iets wat je terecht ondernomen hebt maar dat (nog) niet tot het gewenste resultaat heeft geleid) vult een lacune in nederlandse innovatietaal en cultuur:
– Je gaat rakelings langs het doel
– Je hebt een goede bedoeling
– Er is iets gebeurd
– Je hebt een initiatief genomen
– Je hebt er uit geleerd
– Je het er anderen misschien mee in beweging gezet
– Het heeft tot iets geleid dat wel succesvol is
Kijk als je dit woord gebruikt praat je jezelf dus niet zo de put in en durf je wellicht over rakelings te praten.”

In die teneur praten of schrijven lijkt voor Nederlanders wel haast onmogelijk. Ik doe toch een oproep. En ondertussen heb ik toch geschreven wat ik kwijt wilde en zie ik de ‘FEM-stukjes’ maar als Rakelings.

Tags: rakeling

The post Moet en mag ik hier nu op reageren? appeared first on Hans ON Experience.

Overpeinzingen

Hans Mestrum — Sat, 16 Apr 2005 12:52:21 +0000

Ja nu Bloglines niet werkt en het hier in het zuiden slechts 7 graden is (het moet ook ergens volgens het weerbericht 20 graden zijn) is het goed om eens wat zaken te overdenken. Ik heb in ieder geval de trial versie van Feeddemon eens geinstalleerd om daar ervaring mee op te doen. Ik hoor daar positieve geluiden over. En toen ik dat gedaan had ging eigenlijk als vanzelf eens nadenken hoe zal ik het nu inrichten. Dezelfde indeling zoals ik al heb in Bloglines of een andere? Laat ik al die voorgeinstalleerde feeds staan of niet? Welke categorieën zou ik eigenlijk willen hebben? Maar tegelijkertijd wil ik er niet teveel tijd in stoppen, want als Bloglines straks weer in de lucht is, dan kan ik die synchroniseren met Feeddemon zag ik. Ik heb onderstussen ook al een aardige screencast over Feeddemon bekeken u het hier pijpenstelen regent.. Wat ik me ook afvraag is: waarom mis ik die feeds nu eigenlijk? Stel dat ik nu geen feedreader meer heb, want dan? Even bekruipt me dan het gevoeg de connectie verloren te hebben, zoiets als je tv gaat op zwart tijdens psv-lyon. Ik moet er niet aan denken!
Die afhankelijkheid van zo’n reader is eigenlijk ook maar niks. Als ik dan eens om me heen kijk in weblogland, dan zie ik dat we met zijn alle veel nieuws aan het dupliceren en verspreiden zijn. Neville Hobson had het gisteren ook al over connectors. Niet dat dat ernstig is als je dat bent, maar mavens en salesmen moeten er ook zijn. En soms moet je volgens mij van profiel verwisselen. Zoals Neville dat gisteren dus ook deed. Veel webloggers fungeren nu als een hub in het social network, maar ik zie te weinig meningsvorming, onderbouwde postings, tegendraadse schrijfsels. Ik maak me daar de laatste tijd ook schuldig aan merk ik. In het begin was ik meer bezig met oordeelsvorming, kritisch nadenken over jezelf en de wereld. Bezig zijn met zingeving en verdieping. Doordat ik meer geconnected ben met het ‘nieuws’ via de feedreader heb ik de neiging om dat ‘nieuws’ dat mij beroerd, bezig houdt, interessant lijkt (of juist totaal) niet, kortom opvallend is op te pakken en door te geven. Ik had daar gisteren nog een discussie over met Ton Zijlstra.
Daarom is zo’n regenachtige dag als vandaag waarop je feedreader ofwel je antennes op het nieuws er eens even niet is wel goed. Lekker even filosoferen over het waarom. Wat jullie er al lezers aan hebben weet ik niet. Wellicht zet het je ook aan tot reflectie? Natuurlijk het is fijn dat het nieuws niet meer voor je gemaakt wordt als weblogger. Immers je maakt het nieuws zelf of bepaalt zelf wat nieuws is. Zelfsturing dus. Ik lees ondertussen dat Will Richards ook gebruik maakt van Bloglines en nu ons het advies geeft de opml file te backuppen. Ja ja. Moeten we er eerst in kunnen. Hij vraagt of anderen ook problemen hebben. Maar even op reageren. Zo, nu maar weer eens kijken of Bloglines werkt. Het is nu 14.00u. No way.

The post Overpeinzingen appeared first on Hans ON Experience.